Η Αλλαγή του Μανωλιού

«Έτοιμη να αλλάξει την Ελλάδα», αφού πρώτα αλλάξει η ίδια, δηλώνει διά του προέδρου της Οργανωτικής Επιτροπής του 11ου συνεδρίου της η Νέα Δημοκρατία.

Έχει τόσες πολλές φορές ακουστεί από τους αρχηγούς των κομμάτων η φράση «αλλάζουμε την Ελλάδα» που άνετα κερδίζει σε κάποιον φανταστικό διαγωνισμό τις φορές που έχει τραγουδήσει «να χαθώ» ο Πλιάτσικας σε συναυλίες, σε CD και στο μπάνιο του.

Ούτε ο Πλιάτσικας χάθηκε, ασφαλώς, ούτε η Αλλαγή ως σύνθημα ξεθώριασε.

Απλώς δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ έως σήμερα.

Και δεν πα να μην συμβεί ποτέ... Η Αλλαγή ειναι ο αιώνιος ευσεβής πόθος των Ελλήνων και δεν είναι τυχαίο που οι πολιτικοί, οι επικοινωνιολόγοι και τα κόμματα την προτάσσουν με κάθε ευκαιρία. Έχει ανταπόκριση στον Έλληνα, ο οποίος επιθυμεί διακαώς να αλλάξει η χώρα του. Διότι ο λαός μας εντοπίζει τα κακώς κείμενα, τα συζητάει στα καφενεία και στις στάσεις των λεωφορείων, και είναι τίμιος όταν λέει ότι θέλει να κάνει ένα βήμα εμπρός, να αλλάξει, να γίνει Ευρωπαίος. Του τα χαλάει, λιγάκι, το προσωπικό συμφέρον. Διότι, για να κάνουμε όλοι την Αλλαγή ως κράτος, πρέπει να την κάνουμε και ως άνθρωποι ο καθένας ξεχωριστά, για παράδειγμα να μην χτίσουμε το σπίτι μας μέσα στο ρέμα ή να μην λαδώσουμε τον εφοριακό για να γλιτώσουμε το πρόστιμο ή να μην δώσουμε φακελάκι στον γιατρό και πάει λέγοντας.

Η Αλλαγή, λοιπόν, η ακριβή, η πολυπόθητη Αλλαγή, δεν έχει ξεθωριάσει από τότε που την ξεστόμισε για πρώτη φορά ο Ανδρέας Παπανδρέου. Δεν ξεθώριασε ούτε όταν ο υιός του Γιωργάκης βροντοφώναξε «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε».

(Ούτε αλλάξαμε ούτε βουλιάξαμε. Αναγκαστήκαμε να συμμορφωθούμε.)

Η Αλλαγή επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο από τους εκπροσώπους του πάλαι ποτέ δικομματισμού στη χώρα μας: Σε «Κίνημα Αλλαγής» θα μετονομαστεί η Δημοκρατική Συμπαράταξη που προήλθε από το ΠαΣοΚ, σύνθημα του οποίου ήταν η Αλλαγή όταν μεσουρανούσαν το κόμμα και ο ένας, ο μοναδικός Ανδρέας Παπανδρέου.

Η Αλλαγή είναι και το βασικό σύνθημα του 11ου Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας, αφού το κόμμα δηλώνει «έτοιμο να αλλάξει την Ελλάδα».

Το Συνέδριο, λέει, θα έχει τρεις θεματικές: «Υπηρεσίες στον πολίτη», «Οικονομία: Από τη μιζέρια στις νέες δουλειές» και «Νέα γενιά: Από τη γενιά των επιδομάτων στη γενιά των ευκαιριών». Οι δύο τελευταίες θεματικές, σε δομή τίτλου, τουλάχιστον, θυμίζουν μεταπτυχιακές εργασίες ή ανακοινώσεις σε συνέδρια, π.χ. «Από την οθωμανική πόλη στη νεότερη, από τη μεσαιωνική στη νεοελληνική».

Θα μπορούσαν να είναι οι τιτλοι εργασιών των ιστορικών του μέλλοντος. Αν, βεβαίως, περάσουμε από τα επιδόματα στις ευκαιρίες κάποτε. Αλλιώς, τους βλέπω να έχουν ως μοναδική «πηγή» το πρόγραμμα του 11ου Συνεδρίου της ΝΔ.

Σε ένα πολιτικό συνέδριο ετούτοι οι τίτλοι μοιάζουν με ασκήσεις επί χάρτου παρά με σχέδιο αντιμετώπισης μιας κρίσης από ένα κόμμα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει.

Αλλά δεν πειράζει. Οι επικοινωνιολόγοι που βολτάρουν καθημερινά στο απέραντο καφενείο του Internet έχουν αντιληφθεί ότι η Αλλαγή έχει να προσφέρει ακόμα πολύ ψωμί στους ίδιους και στα κόμματα.

Όλοι την θέλουν, όλοι την ποθούν. Γιατί να μην γίνει ξανά το κεντρικό σύνθημα και του ΠαΣοΚ και της ΝΔ και όλων!

Αλλάζουμε πενήντα χρόνια τώρα τα ίδια ρούχα, Μανωλιό μου...

Για την ιστορία: Στους δρόμους της Αθήνας, το 1845 πάνω-κάτω, ο μποέμ της εποχής, Μανώλης Μπατίνος, ρητορεύει, φιλοσοφεί, συνθέτει ποιήματα και τα απαγγέλει στους περαστικούς. Κάποια στιγμή, συναντά στον δρόμο τον Κωλέττη, τον ρωτά αν έχει το δικαίωμα να βγάλει λόγο στη Βουλή, κι εκείνος του απαντά πως θα του έδινε ευχαρίστως άδεια αν άλλαζε τα βρώμικα και φθαρμένα ρούχα του. Την επόμενη μέρα, οι περαστικοί απόλαυσαν τον Μπατίνο στο ίδιο γνωστό σημείο να φορά τα ρούχα του από την ανάποδη και να απαγγέλει τους εξής στίχους:

Άλλαξε η Αθήνα όψη

σαν μαχαίρι δίχως κόψη

πήρε κάτι από την Ευρώπη

και ξεφούσκωσε σαν τόπι.

Άλλαξαν χαζοί και κούφοι

Και μας κάναν κλωτσοσκούφι

Άλλαξε κι ο Μανωλιός

Κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς.

 

Γαλανιάδη Εύα

Tags: