Απλά μαρξιστικά, κύριε υπουργέ

Σε κάθε επίδειξη μόδας, ο σχεδιαστής ολοκληρώνει την παρουσίαση της συλλογής του συνήθως με ένα νυφικό φόρεμα. Ένα νυφικό που δεν είναι απαραίτητο να φορεθεί -για την ακρίβεια, λόγω των ιδιαιτεροτήτων του υφάσματος, του κοψίματος, του υλικού θα μείνει στη βιτρίνα του ατελιέ του δημιουργού να το θαυμάζουν οι πελάτες και οι πελάτισσες. Αυτό το ρούχο αποτελεί το απαύγασμα τού πώς ο ποιητής του ενδύματος βλέπει το υλικό και τη γυναίκα, το ρούχο και το ανθρώπινο σώμα, σε μια ιδεατή, συνήθως, κατάσταση και όχι στην πραγματική ζωή.

Κάθε κυβέρνηση έως σήμερα, μετά την επίδειξη του τάδε ή του δείνα «παλτού» φόρων και εισφορών, μετά τη «μεταμφίεση» από φούστα σε παντελόνι του «κοστουμιού» της φορολογίας της ακίνητης περιουσίας και της κινητής, μετά την πασαρέλα των υπερήφανων σαν τους στηθόδεσμους του Γκοτιέ μη περικοπών αλλά και των κρυφών ψαλιδισμάτων του εισοδήματος που τελικά τις ακυρώνουν, παρουσιάζει το νυφικό της.

Το νυφικό φόρεμα των Πανελλαδικών.

Κάθε κυβέρνηση πάντοτε κάνει μια μεταποίηση στο σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ της χώρας μας.

Και συνήθως ούτε μία αλλαγή στο Δημοτικό ή στο Γυμνάσιο.

Εκτός κι αν το πρόγραμμα «Η τσάντα στο σχολείο», σύμφωνα με το οποίο τα παιδιά αφήνουν την τσάντα ένα-δυο Σαββατοκύριακα τον μήνα κάτω από το θρανίο για να έχουν περισσότερο χρόνο με τους γονείς τους χωρίς το άγχος των μαθημάτων θεωρείται εξαιρετικά κρίσιμο για την εκπαιδευτική διαδικασία. Εξάλλου, στην Ελλάδα έχουμε... μόνο περίπου 120 μέρες διακοπών κάθε έτος. Πού να βρουν τα παιδιά του Δημοτικού χρόνο για να παίξουν;..

Ο υπουργός Παιδείας παρουσίασε το νυφικό εμπνεύσεως δικής του, του ΙΕΠ, ύστερα από μελέτη των συμπερασμάτων του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία που έγινε το 2015-16, των σχετικών συζητήσεων της επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, ύστερα από συζητήσεις με εκπαιδευτικούς φορείς και εκπαιδευτικούς και μετά από συστηματική μελέτη των συστημάτων που ισχύουν σε άλλες χώρες.

(Το κακό με τις άλλες χώρες, είναι ότι έχουν άλλη κοινωνία, γενικά. Άλλου τύπου πανεπιστήμια. Άλλου τύπου προσδοκίες από τους φοιτητές. Και κυρίως σε εκείνα τα πανεπιστήμια δεν μπαίνουν μαθητές που έγραψαν 3 ή 4. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Εδώ σε εμάς, αν κάτι από την αλλοδαπή είναι πιασάρικο, για να το πούμε αγοραία, όπως το Μπακαλορεά -τι ωραία λέξη!- υιοθετείται αυτίκα και παραχρήμα. Τι κι αν πίσω από το Μπακαλορεά ή το Εθνικό μας Απολυτήριο δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική γνώση ή δεξιότητα. Αρκεί να νομίζουμε ότι δίνουμε πτυχίο τύπου Κολλεγίου Αθηνών, δεν χρειάζεται να είναι κιόλας τέτοιο.)

Κοίταξα με προσοχή το νυφικό Γαβρόγλου, όπως παρουσιάστηκε σήμερα. Ειλικρινά, ουδόλως με απασχολεί σε ποια μαθήματα θα εξεταστούν οι μελλοντικοί μας φοιτητές. Εκ των προτέρων όλοι ξέρουμε ότι δεν θα μειωθεί η παπαγαλία επειδή τα παιδιά δεν θα παπαγαλίζουν τα λατινικά, δηλαδή γραμματική, συντακτικό και μετάφραση, αλλά Κοινωνιολογία, δηλαδή θεωρίες επί θεωριών. Με απασχολεί, όμως, το γεγονός ότι όσοι μπουν στις φιλολογικές σχολές, θα πρέπει να κάνουν λατινικά από την αρχή και θα καθήσουν στα έδρανα χωρίς να έχουν μυρωδιά από ένα μάθημα που θα διδάσκονται επί δύο ή τρία χρόνια, ανάλογα τη Σχολή, σε κάθε εξάμηνο. Με απασχολεί που όσοι μαγευτούν από τη Μεσαιωνική Ιστορία δεν θα καταλαβαίνουν ούτε σε γενικές γραμμές το πρωτότυπο κείμενο μιας πηγής που θα τους δοθεί, επειδή δεν θα έχουν διδαχθεί ήδη λατινικά -τι να κάνουμε, μπορεί να είναι νεκρή γλώσσα αλλά υπάρχουν επιστημονικά πεδία των τόσο απαξιωμένων ανθρωπιστικών σπουδών όπου χρειάζεται μια βάση γνώσεων.

Πώς, λοιπόν, θα χτίσουν το εποικοδόμημα;

Το φετινό νυφικό της κυβέρνησης είναι ένα εποικοδόμημα χωρίς βάση. Τα παιδιά φτάνουν στο Λύκειο αγράμματα, ουσιαστικά. Εκτός από εκείνα που κάνουν φροντιστήρια και που έχουν έναν σκοπό και στόχο, εκτός από εκείνα που έχουν τη βάση, δηλαδή, και μια οικονομική άνεση, πολύ δύσκολα ένας μαθητής χωρίς φροντιστήριο θα περάσει σε μια σχολή υψηλής ζήτησης. Χρειάζονται περισσότεροι καθηγητές, περισσότερες υποδομές, περισσότερος χρόνος. Χρειάζεται μια αναμόρφωση από το Νηπιαγωγείο ακόμα, μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που δεν θα ξεκινά από το νυφικό, αλλά από την κάλτσα. Από αυτό που δεν είναι πιασάρικο, δηλαδή από τον τρόπο εισαγωγής στο πολυπόθητο πανεπιστήμιο. Αλλά από την απάντηση στην ερώτηση τι είδους κοινωνία θέλουμε, που είναι η βάση για το σύστημα Παιδείας που θα φτιάξουμε.

Βάση και εποικοδόμημα. Οι μελλοντικοί μας φοιτητές θα ακούσουν στο μάθημα της Κοινωνιολογίας τη θεωρία του Μαρξ. Συμφωνώ, είναι πιο χρήσιμο από το «Ovidius poeta in terra Pontica exulat» του πρώτου κεφαλαίου των Λατινικών. Αλλά πριν από αυτούς, πρέπει να καταλάβουμε εμείς οι υπόλοιποι ότι με βάση το 3 και το 4, ακόμα και για το πιο «ταπεινό» ΤΕΙ της χώρας, η Παιδεία μας δεν θα πάει μπροστά.

Να κοιτάξουμε το Δημοτικό. Να κοιτάξουμε γιατί οι περισσότεροι μαθητές μας στο Γυμνάσιο δυσκολεύονται να κατανοήσουν απλά μαθηματικά. Να κοιτάξουμε να προσλάβουμε προσωπικό. Να εξορθολογίσουμε την ύλη. Θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο η κυβέρνηση σήμερα να έθετε τις βάσεις για μια συζήτηση, για μια έρευνα, για μια αναζήτηση σε βάθος χρόνου όλων των στραβών του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Θα ήταν επίσης χρήσιμο να υπήρχε μια βάση διαλόγου με την αντιπολίτευση, μια συναίνεση, και να αφήσουμε πίσω τα κομματικά και τα γενικότερα «υπαρξιακά» κάθε υπουργού, υπαλληλίσκου και συμβούλου.

Να φτιάξουμε τη βάση για να έχουμε εποικοδόμημα. Και όταν έρθει η ώρα, θα έχουμε ένα σύστημα αδιάβλητο, δίκαιο, που θα βάζει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μελλοντικούς επιστήμονες, και όχι εισακτέους με ελλείμματα στην κατανόηση ενός κειμένου.

Γι' αυτό, ας αφήσουμε τις οργάντσες και τα τούλια, κι ας πιάσουμε τη φανέλα.

Απλά μαρξιστικά, κύριε υπουργέ.

Γαλανιάδη Εύα

Tags: